Caricamento…
existimo, existimas, existimavi, existimatum, existimare
ritenere, giudicare
existimo è un verbo transitivo della 1ª coniugazione e si coniuga come amo. Dal paradigma si ricavano i temi: presente existim-, perfetto existimav-, supino existimat-.
In grassetto le desinenze. Le quantità delle vocali non sono indicate. Teoria e modello: 1ª coniugazione.
Presente
| 1ª sing. | existimo |
| 2ª sing. | existimas |
| 3ª sing. | existimat |
| 1ª plur. | existimamus |
| 2ª plur. | existimatis |
| 3ª plur. | existimant |
Imperfetto
| 1ª sing. | existimabam |
| 2ª sing. | existimabas |
| 3ª sing. | existimabat |
| 1ª plur. | existimabamus |
| 2ª plur. | existimabatis |
| 3ª plur. | existimabant |
Futuro semplice
| 1ª sing. | existimabo |
| 2ª sing. | existimabis |
| 3ª sing. | existimabit |
| 1ª plur. | existimabimus |
| 2ª plur. | existimabitis |
| 3ª plur. | existimabunt |
Perfetto
| 1ª sing. | existimavi |
| 2ª sing. | existimavisti |
| 3ª sing. | existimavit |
| 1ª plur. | existimavimus |
| 2ª plur. | existimavistis |
| 3ª plur. | existimaverunt |
Piuccheperfetto
| 1ª sing. | existimaveram |
| 2ª sing. | existimaveras |
| 3ª sing. | existimaverat |
| 1ª plur. | existimaveramus |
| 2ª plur. | existimaveratis |
| 3ª plur. | existimaverant |
Futuro anteriore
| 1ª sing. | existimavero |
| 2ª sing. | existimaveris |
| 3ª sing. | existimaverit |
| 1ª plur. | existimaverimus |
| 2ª plur. | existimaveritis |
| 3ª plur. | existimaverint |
Presente
| 1ª sing. | existimem |
| 2ª sing. | existimes |
| 3ª sing. | existimet |
| 1ª plur. | existimemus |
| 2ª plur. | existimetis |
| 3ª plur. | existiment |
Imperfetto
| 1ª sing. | existimarem |
| 2ª sing. | existimares |
| 3ª sing. | existimaret |
| 1ª plur. | existimaremus |
| 2ª plur. | existimaretis |
| 3ª plur. | existimarent |
Perfetto
| 1ª sing. | existimaverim |
| 2ª sing. | existimaveris |
| 3ª sing. | existimaverit |
| 1ª plur. | existimaverimus |
| 2ª plur. | existimaveritis |
| 3ª plur. | existimaverint |
Piuccheperfetto
| 1ª sing. | existimavissem |
| 2ª sing. | existimavisses |
| 3ª sing. | existimavisset |
| 1ª plur. | existimavissemus |
| 2ª plur. | existimavissetis |
| 3ª plur. | existimavissent |
Presente
| 2ª sing. | existima |
| 2ª plur. | existimate |
Futuro
| 2ª/3ª sing. | existimato |
| 2ª plur. | existimatote |
| 3ª plur. | existimanto |
Forme nominali
| Inf. presente | existimare |
| Inf. perfetto | existimavisse |
| Inf. futuro | existimaturum esse |
| Part. presente | existimans, existimantis |
| Part. futuro | existimaturus, -a, -um |
| Gerundio | existimandi, existimando, ad existimandum, existimando |
| Supino | existimatum, existimatu |
Presente
| 1ª sing. | existimor |
| 2ª sing. | existimaris |
| 3ª sing. | existimatur |
| 1ª plur. | existimamur |
| 2ª plur. | existimamini |
| 3ª plur. | existimantur |
Imperfetto
| 1ª sing. | existimabar |
| 2ª sing. | existimabaris |
| 3ª sing. | existimabatur |
| 1ª plur. | existimabamur |
| 2ª plur. | existimabamini |
| 3ª plur. | existimabantur |
Futuro semplice
| 1ª sing. | existimabor |
| 2ª sing. | existimaberis |
| 3ª sing. | existimabitur |
| 1ª plur. | existimabimur |
| 2ª plur. | existimabimini |
| 3ª plur. | existimabuntur |
Perfetto
| 1ª sing. | existimatus sum |
| 2ª sing. | existimatus es |
| 3ª sing. | existimatus est |
| 1ª plur. | existimati sumus |
| 2ª plur. | existimati estis |
| 3ª plur. | existimati sunt |
Piuccheperfetto
| 1ª sing. | existimatus eram |
| 2ª sing. | existimatus eras |
| 3ª sing. | existimatus erat |
| 1ª plur. | existimati eramus |
| 2ª plur. | existimati eratis |
| 3ª plur. | existimati erant |
Futuro anteriore
| 1ª sing. | existimatus ero |
| 2ª sing. | existimatus eris |
| 3ª sing. | existimatus erit |
| 1ª plur. | existimati erimus |
| 2ª plur. | existimati eritis |
| 3ª plur. | existimati erunt |
Presente
| 1ª sing. | existimer |
| 2ª sing. | existimeris |
| 3ª sing. | existimetur |
| 1ª plur. | existimemur |
| 2ª plur. | existimemini |
| 3ª plur. | existimentur |
Imperfetto
| 1ª sing. | existimarer |
| 2ª sing. | existimareris |
| 3ª sing. | existimaretur |
| 1ª plur. | existimaremur |
| 2ª plur. | existimaremini |
| 3ª plur. | existimarentur |
Perfetto
| 1ª sing. | existimatus sim |
| 2ª sing. | existimatus sis |
| 3ª sing. | existimatus sit |
| 1ª plur. | existimati simus |
| 2ª plur. | existimati sitis |
| 3ª plur. | existimati sint |
Piuccheperfetto
| 1ª sing. | existimatus essem |
| 2ª sing. | existimatus esses |
| 3ª sing. | existimatus esset |
| 1ª plur. | existimati essemus |
| 2ª plur. | existimati essetis |
| 3ª plur. | existimati essent |
Presente
| 2ª sing. | existimare |
| 2ª plur. | existimamini |
Forme nominali
| Inf. presente | existimari |
| Inf. perfetto | existimatum esse |
| Inf. futuro | existimatum iri |
| Part. perfetto | existimatus, -a, -um |
| Gerundivo | existimandus, -a, -um |
Esercitati: esercizi sulla 1ª coniugazione · tutti i verbi